دوراهی . . .

من ماندم و دو راهی، یک سینه پر ز آهی

یک آسمان ندامت، یک شب پر از تباهی

تو رفتی و صدایت، دور از تو شد صداقت

دل ها شکسته بینی، در حسرت رفاقت

در حسرت سپیدی، در اوج این پلیدی

گفتی خدانگهدار ،اشک مرا ندیدی

من و ماندم و امیدی، شاید که تو رسیدی

در پشت این سیاهی، شاید رسد سپیدی

شاید شوی پدیدار، در لحظه های دیدار

شاید که باز بینیم ، چشمان پر خریدار . . .

شاگردی از استادش پرسید:عشق چیست؟

استاد در جواب گفت:به گندم زار برو و پر خوشه ترین شاخه را

بیاور.اما هنگام عبور از گندم زار به یاد داشته باش که نمی توانی

 به عقب برگردی تا خوشه ای بچینی. شاگرد به گندم زار رفت و

 پس از مدتی طولانی برگشت. استاد پرسید: چه آوردی؟ و

 شاگرد با حسرت جواب داد: هیچ! هر چه جلوتر می رفتم خوشه

 های پر پشت تری می دیدم و به امید پیدا کردن پر پشت ترین تا

 انتهای گندم زار رفتم. استاد گفت: عشق یعنی همین!

شاگرد پرسید:پس ازدواج چیست؟

 استاد گفت: به جنگل برو و بلند ترین درخت را بیاور. اما به خاطر

 داشته باش که باز هم نمی تونی به عقب برگردی!! شاگرد

 رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت. استاد از او ماجرا

 را پرسید و شاگرد در جواب گفت: به جنگل رفتم و اولین درخت

 بلندی را که دیدم انتخاب کردم. به سبب آنکه ترسیدم اگر جلو

 بروم باز هم دست خالی برگردم. استاد گفت: ازدواج یعنی

 همین!

مطمئن باش برو

            ضربه ات کاری بود

                       دل من سخت شکست

و چه زشت به من و سادگیم خندیدی

               به من و عشقی پاک

                           که پر از یاد تو بود

                                    و به یک قلب یتیم

که خیالم می گفت

                    تا ابد مال تو بود

                            برو تا راحت تر

                                  تکه های دل خود را

                                       سر هم بند زنم   

دلت شاد و لبت خندان بماند

          برایت عمر جاویدان بماند

              خدا را می دهم سوگند بر عشق

                  هر آن خواهی برایت آن بماند

                        بپایـت ثروتی افـزون بریـزد

 که چشم دشمنت حیران بماند

       تنت سالم، سرایت سبز باشد

             برایت زندگی آسان بماند

                   تمام فصل سالت عید باشد

                         چراغ خانه ات تابان بماند 

رفتی و خاطـره های تو نشسته تو خیالم

بی تو من اسیر دسـت آرزوهای محالم

یاد من نبـودی اما ، من به یاد تو شکستم

غیرتوکه دوری ازمن دل به هیچ کسی نبستم

                               هم ترانه یاد من باش

                               بی بهانه یاد من باش

                               وقت بیداری مهتاب

                               عاشقانه یاد من باش

برسد به دست او که حتما می خواند . . .

پروردگارا . . .

همچون همیشه‌ لحظات تلخی تنهایی ام را با شیرینی یاد تو بر وفق مراد می سازم.

تویی که توانم دادی که از بودنم بهترین بهره را ببرم و به من آموختی که مشکلات را به جان خود بخرم ولی آیا این من در این زندان بزرگ خویشتن توانسته است بهترین بهره بودن را از آن خود سازد و در نبرد مشکلات به آسودگی تن نبازد و همواره به عشق ابدی تو نازد؟ سخت است . . . سخت

بار الها دنیا آلوده است و دیگر دوست داشتن و محبت در جای خود معنا نمی شوند. معبود من! خطا کارم ولی در عوض دریایی از التماس و تضرع قلبم را تسکین می دهد.

خدایا ! با تو بودن پاک بودن است مرا با خود همراه ساز و دمی از یادت دور نساز .

خدایا ! بخشنده ای و کریم مهربانی و رحیم و من! بنده روسیه ات که همواره بر درت می کوبم تا از بند مادیات رهایم سازی و به اصل خود برسانی. 

یه آسمون گل قشنگ تقدیم یک نگاه تو

این دل تنها و غریب فدای روی ماه تو

تو از کدوم آسمونی که با خدا همزبونی

خدا کنه که تا ابد بیایی کنارم بمونی

اگه یکی رودیدی که وقتی داری میری بر میگرده نگات میکنه....بدون براش مهمی

اگه یکی رودیدی که وقتی داری می افتی برمی گرده باعجله میادسمتت..بدون براش عزیزی

اگه یکی رودیدی که وقتی داری میخندی برمی گرده نگات می کنه..بدون براش قشنگی

اگه اگه یکی رو دیدی وقتی داری گریه میکنی باهات اشک میریزه..بدون دوست داره

اگه یکی رودیدی که وقتی داری بایکی دیگه حرف میزنی ترکت می کنه..بدون عاشقته

آيا مي داني در فراق تو مي سازم و مي سوزم

 آيا مي داني بي تو عالم برايم پوچ و بي معني است

 آيا مي داني كه قصه هايم بي تو بي معني است

آيا مي داني كه چراغ قلبم در فراق تو خاموش است

 آيا مي داني كه رشته افكارم در فراق تو از هم گسسته است

 آيا مي داني كه بي تو جسمي بي روحم ، دلم مي گيرد

 آيا مي داني چرا دلم مي گيرد

                                              چون فقط تو را مي طلبم

 وقتي تو نيستي دلم مي گيرد

                                               چون فقط با تو زنده ام

 پس بايد اين حق را داشته باشم كه داراي دلي پژمرده باشم

 چون

           نيازم نيست

                          روحم نيست

                                    خواسته ام نیست                                   

                                                       بهترينم نيست

پس در هجران تو همچون شمعي مي سوزم

باز هم دلم مي گيرد

 تا لحظه اي كه تو در كنارم  باشی  و وجودت را حس كنم ......